Liedje op de radio
I’ll be there
Ik zat net in de auto. Het regende. En ik begon te huilen. Met geluid en ademstoten enzo. Dat gebeurt me niet zo vaak, bijna nooit zelfs. Maar ik dacht aan mijn vader, die twee jaar geleden is overleden en realiseerde me dat ik hem nooit meer zou zien. En dat stemde me verdrietig. Vond het zelfs wel fijn, soms denk ik dat ik met al mijn blijdschap en positiviteit wel eens mijn verdriet over het hoofd zie. Nou, vanavond in de auto dus niet. Op dat moment, tussen twee snikken door, begon er een liedje op de radio. “I’ll be there’ van Michael Jackson. Ik nog harder huilen.. maar ook van blijdschap. Want ja, hij is er ook. Misschien wel dichter bij dan toen hij leefde. Hij is er. En dat liedje kwam niet voor niets nu naar me toe. En dat deed me denken aan:
Engelse drop
Tijdens zijn laatste dagen bleef ik dag en nacht bij hem om over hem te waken. Als ik dan aan zijn bed zat en heel zachtjes praatte, werd zijn ademhaling heel rustig en had ik het gevoel dat ik nog echt contact met hem had.
Mijn vader geloofde helemaal niets. ‘Een zwart gat en verder niets’ zei hij over de dood. Ik had hem, toen we net hoorden dat hij ziek was een keer gekscherend gevraagd: ‘ dat kan, maar als ik gelijk heb, als er wel iets is na de dood, dan wil ik wel een teken!’ Hij lachte toen en zei: ‘oke, afgesproken’.
Aan zijn sterfbed vertelde ik hem zachtjes in zijn oor over hoe mooi het zou zijn aan de andere kant. Dat er engelse drop groeit aan de plantjes (hij hield zo van snoep) en dat er eeuwige sportvelden zijn en het een paradijs is. Zoals je mooiste dromen kunnen zijn. Hij trok dan af en toe een wenkbrauw op maar stiekem vond hij het maar wat fijn. En hij kon toch niks meer terug zeggen ;) En als ik lag te slapen bij hem in de kamer, hoorde ik mijn moeder ook zachtjes met hem praten en vertellen waar ze allemaal dankbaar voor is. Dat zal ik nooit vergeten.
Tijdens mijn speech op zijn begrafenis heb ik gezegd: ‘papa, het is goed zo. Ik weet toch wel dat het waar is, dus je hoeft me niets te laten weten. Doe je eigen ding daar maar’.
Een brief
Twee maanden na zijn dood belde een vrouw waar ik wel eens meditatieles van had gehad mij op. Zij wist wel van mijn vaders overlijden maar verder had ik eigenlijk nooit iets verteld aan haar. ‘Ik heb een brief van jouw vader aan jou’ zei ze. ‘Ik was aan het mediteren en hij kwam op me afgelopen. Lisa Lisa Lisa riep hij. Hij wilde dat ik dit opschreef.’ En ze begon te lezen. Een hele mooie brief van mijn vader. De eerste zin wil ik met jullie delen:
‘Het is hier nog mooier dan jij hebt gezegd’
Categorized as Very Sexy
Hier moet ik van huilen. Het is waar. Schitterend.
GVD, zit ik hier met tranen in mijn ogen op mijn werk. Had je dat niet ff in de titel kunnen laten weten. ;) Die eerste alinea is precies zoals ik het ook vaak beleef. Alleen is muziek dan ook vaak de aanleiding… <3
Lieverd, wat mooi..ik krijg kippenvel van dit verhaal. zie je wel dat er meer is tussen hemel en aarde.
Ik wist het …! Liefs, Nance
Wauw, wat mooi…
Wauw. Ik ben sprakeloos.. Geraakt en tot tranen geroerd. Prachtig geschreven lieve, lieve Lisa. Knuffels voor jou.
Lieve Lisa, dank je wel voor het delen.
Mijn moeder is in 1999 overleden en ik herken die momenten dat precies het juiste nummer voorbij komt. En het antwoord van je vader via de brief, deed ook even bij mij een traan over mijn wangen lopen. Deels van gemis, maar ook deels van geluk: het is goed daar.
Dank je wel!
ah dat waren ook precies mijn tranen. Van verdriet en geluk. Mooi zo. Fijn dat je een berichtje achterlaat.
schatje. Ik weet het… dacht ook aan je toen ik het schreef… xxx je zus. tweelingzus. 5 minuten ouder. ;)
Sprakeloos en ontroerd. Wat mooi en bijzonder. En dank voor het delen.
X Rebecca
De “Liefde is..” kalender spreekt ook: “.. iemand die voor altijd een plaats in je hart heeft.”
Lisa, wat een ontzettend mooie, indrukwekkende en ontroerende blog. Wat fijn dat jij zo’n vader hebt gehad en zulke kostbare herinneringen aan en met hem hebt. Wat verdrietig dat hij is overleden. En dan is hij toch nog bij je. Zo mooi. En die brief…. Wauw. Wat een prachtig beeld heb jij hem gegeven van hierna. Wat een geschenk.
Tranen in mijn ogen toen ik je verhaal las. Dank je wel dat ik dit mag lezen. Deeply impressed. Wat ben jij toch een ontzettend mooie vrouw.
Liefs, Ellen
…. dank je wel…
ook namens mijn vader :) wat zal hij trots zijn….
xx
Heel erg ontroerend, Lisa! En wat mooi verwoord. Die brief vind ik ook erg bijzonder en lijkt mij steun gevend voor jou!
Het riep ook één en ander op bij mij. Mijn vader overleed in 1978 (51 jr. oud) en ik voelde nog heel lang zijn “aanwezigheid” om me heen. Ik liet hem niet “goed los” en hij mij daardoor ook niet. Nu nog heel soms voel ik contact met zijn ziel. Ik heb zelf een bijna-dood-ervaring gehad en daarin ervaarde (zag/voelde/hoorde) ik hem zeggen, dat ik “terug moest” en dat wij elkaar weer zouden “ontmoeten” later, als ik hier klaar was.
Dit heeft veel veranderd voor mij.
Zo mooi als je open staat voor dit soort ervaringen en weet dat er meer is na de dood.
Sterkte, lieverd, met de verdere verwerking van het moeten missen van je lieve vader en blijf maar lekker positief, maar vergeet verdrietige gevoelens ook niet zo af en toe. Mogen er ook zijn!
Lieve groet
Stella
PPPFFFF…….Ik hoop het zo!!
wat een mooie reactie, dank je wel Stella.
en ja.. goed die reminder dat verdrietige gevoelens er ook mogen zijn…
x
mooie, liefdevolle tekst, geweldig hoe jullie allebei twee wereldbeelden naast elkaar laten bestaan.
Mijn allerliefste buurvrouw is net gisteren overleden, vind het fijn nu over sterven en dit soort verhalen te lezen. Dank je voor je openheid!
liefs, anna
Kippenvel, prachtig verhaal!!
ah dan weet je waar je buurvrouw is… :)
Ik wens je liefdevolle kerstdagen
dank je Rhija. Gaf mij ook kippenvel. Fijne dagen en ik hoop je in het nieuwe jaar weer te zien
Kort geleden op de autoradio, barry white met zijn donkere stem, oude muziek, mijn vaders muziek. Ik zet de muziek hard, ik word er vrolijk van en begin te huilen. Mijn vader zit naast me in de auto, we genieten allebei. Ik mis hem!
mmm dat zijn mooie momenten. Lief.
Wat heb je dat mooi opgeschreven en omschreven. Een paar jaar geleden was ik met mijn moeder en broer aan het praten over mijn zusje, wat is overleden toen ze 8 weken oud was. Opeens ging de muziek heel hard spelen, de stereo kon alleen met een draaiknop harder worden gezet en de afstandbediening lag op het apparaat. Heel speciaal en heb hier dierbare herinneringen aan. Je kunt erover debatteren of dit echt is of niet, maar beter kun je ervan genieten als het je overkomt!
Groetjes,
Valerie
Ja mooi, die vaders aan de andere kant.
Veel herkenniing in je verhaal Lisa.
Mijn ogen zijn ook weer droog. ..; )
Alles op zijn tijd.
Dank je voor deze mooie blog. Ik voeg er ook een dikke traan aan toe. (En nog één.)
Op de begrafenis van mijn vader (5 jaar geleden) draaiden we Ma Solitude van George Moustaki – terwijl hij alles behalve alleen of eenzaam was maar oh zo veel met Frankrijk had.
Dank je wel, Lisa!
WW
oh Ma Solitude is zo’n mooi nummer.
Geniet van de mooie lentedag. Wedden dat onze vaders mee genieten?
Inderdaad Valerie, ik heb gemerkt dat ik op dat soort momenten het ‘weet’. een heel diep gevoel van weten waar dit vandaan komt. genieten dus.
WOW, dat is alles wat ik tussen de tranen door kan zeggen!
Kippenvel…. wat ontroerend en prachtig geschreven!
Mooi Lisa, heel mooi. Ik mis mijn vader bij vlagen heel erg, terwijl we niet een hele goeie band hadden. Pas nu hij er niet meer is, snap ik hem veel beter. Ik hoop dat hij mij dat tegen hem hoort zeggen. Verhalen als deze steunen me in die gedachte. Dank!
Ik hoop het ook Lisa. Zo herkenbaar…. Mijn vader is ook overleden, bijna 4 jaar geleden alweer maar het verdriet blijft en kan ineens opkomen. Nu ook weer als je schitterende verhaal lees.
Wat een prachtig verhaal Lisa, tranen in mijn ogen maar niet van verdriet!
Wauw! Kippenvel … Echt een ongelofelijk mooi blog! Ik geloof ook zeker dat er meer is.. Maar wat dat blijft de vraag :)
Dikke Knuffel & Liefs, Chrissy
Wauw… geweldig!!! Een traan en een lach…
x
Prachtig mooi… Doet me even de tranen in de broek schieten, want mijn paps overleed ook recentelijk.
Vanochtend al even een traantje weggepinkt vandaag is het 4 jr geleden de laatste dag in het leven van mijn lieve mams. Het verdriet slijt het gemis blijft !! Wij zaten ook altijd te gekscheren over wat hier na komt. Ze zei als het kan laat ik de lampjes knipperen …. en dat deden ze die avond!!
Pfffoeiii… eerst toren hoge kippevel, en toen de lach met een traan….. zo herkenbaar… Het grote gemis van mijn moeder na 13,5 jaar is er nog steeds……
ahhh ja wat een verdrietig gevoel he? Dikke kus!
Knuffel voor jou! x
Jee Irene, wat verdrietig. Hoop dat je ook een beetje mooie troost uit dit blog kan halen. x
Snik…wat een kado!! Ontzettend bedankt dat je zoiets met ons deelt
met veel liefde! het heeft me zoveel goeds gedaan dit te schrijven en alle lieve reacties te lezen.
xxx
Ja ook voor mij zeer herkenbaar,maar als ik dit lees ben ik blij dat mijn vader elk moment bij mij kan zijn
he lieve Francis, ik ben nog niet ‘vrij’ in Almere geweest maar ik hoop je snel eens te zien daar. En ja… die lieve papa’s van ons. Bijzonder dat ik ook die van jou heb gekend! met zijn mooie vrolijke gezicht. Daar werd ik altijd vrolijk van. KUS
Wát een prachtig verhaal, Lisa… Ik mis de mijne soms ook heel erg, en dat is al 33 jaar geleden…
vind ik wel een fijn idee. Dat dat missen blijft. Liefs voor jou en je papa.